Zorgen

 Ik had jullie al verteld dat de laatste tijd mijn moeder in de lappenmand zit. Vorige week belde ze heel vroeg op (06.30) en meldde ze dat ze overspannen was of een burn-out had. Ze zat te bibberen van de stress. Ik heb geprobeerd haar moed in te spreken maar wat moet je doen of liever gezegd wat kan je doen. In ieder geval gaan we proberen mijn vader voor een derde dag onder te brengen bij de dagbesteding. Hierdoor wordt ze meer ontlast. Maar of mijn vader dat wil is de vraag, soms is hij enthousiast en soms ook weer niet. Hij komt altijd moe thuis van de dagbesteding omdat hij daar niet wil rusten (en dat wel moet maar niet voldoende doet)

Afgelopen maandag hadden we een gesprek met de casemanager en ik ben daar bij geweest, mijn broer en zus konden beiden niet. Mijn broer kwam uit de nachtdienst en mijn zus, geen idee maar ze kon niet. 

De ouderenzorg is zo uitgehold de afgelopen jaren dat er weinig meer mogelijk is. De laatste optie is dat hij wordt opgenomen en dat willen ze allebei niet. Dat willen we allemaal niet. Bovendien is hij daar nog te goed voor. Ik denk dat mijn moeder zich eenzaam voelt, elke keer ziet ze hem natuurlijk een stukje verder achteruit gaan en steeds meer moet ze alles alleen doen en dat is ze niet gewend. Ze kan niets meer overleggen, hij doet niet meer mee. Hij functioneert nog maar er is niemand thuis. Hij herkent iedereen maar het komt niet meer binnen. Elke keer sterft er een heel klein stukje van hem verder af. Je rouwt om iemand terwijl de persoon nog aanwezig is maar wordt zo langzaam aan een lege huls van wat eens je echtgenoot was (of in mijn geval mijn vader)

Gesprek als zeer positief ervaren. Ik ben er wel achter ze beide niet helemaal de waarheid vertellen tegen de casemanager en ik deed dat wel. De casemanager wist mijn moeders gevoelens zo goed te verwoorden dat mijn moeder spontaan in huilen uit barste. Ze zag dat ze werd begrepen en dat het helemaal niet erg is om te voelen wat ze voelt. Het constant AAN staan, zo veel zorgen hebben over, waar is hij, wat doet hij, komt hij wel terug, kan hij dat wel en ga zo maar door. Ze kan zichzelf niet meer UIT zetten op de momenten dat dit wel mogelijk is. Ze is 24/7 met hem bezig en dat breekt haar nu op. Dat zag mijn vader en die kreeg het ook te kwaad. Hij kreeg echter nu wel een klein beetje door (dat blijft niet hangen maar wel op dat moment) Doordat hij haar graag wil helpen wil hij wel een derde dag naar de dagbesteding. De casemanager gaat dat proberen zo snel mogelijk te regelen. 

Ook laten we hem op de lijst voor langdurige zorg zetten, dat gaat niet meer via de gemeente maar via de rijksoverheid. We hoeven daar op dit moment nog niets mee, het zorgt er alleen voor dat hij op een wachtlijst komt te staan. Dan is hij in ieder geval bekend mocht het nu acuut erger worden dan weten ze wie hij is en kan hij eventueel met spoed in een instelling worden opgenomen maar laten we hopen dat dit niet gebeurt en dat hij in het bijzijn van zijn vrouw komt te overlijden en niet in zo'n troosteloze instelling. (al doen ze daar nog zo hun best het is niet thuis) Maar goed, zover is het hopelijk nog lang niet.

Al met al was het een goede klote dag, beetje rare uitdrukking maar het klopt wel zo'n beetje. Het was zeer informatief, er wordt wat gedaan met de zorgen rondom mijn ouders maar het was een klote dag omdat je ziet hoe kwetsbaar je ouders zijn.