Zoals ik al wel eens vertelde zijn mijn broer, zus en ik mantelzorger van onze ouders. We proberen de taken een beetje verdelen maar het komt er op neer dat mijn broer en ik eigenlijk de kar trekken. (of liever gezegd zo zie ik het) Uiteraard doet mijn zus ook e.a. maar soms denk ik waar ben je nou dan toch weer mee bezig.
Zo'n 2 weken geleden hadden we een etentje bij een restaurant vanwege mijn moeders verjaardag. Deze dag was de enige dag dat we allemaal konden. Ook had mijn moeder nog 2 overgebleven familieleden uitgenodigd die ze er graag bij wilde. Nu was het een lopend buffet maar zowel mijn vader als de overige familieleden zijn nou niet bepaald nog mobiel te noemen. Met andere woorden wij halen eten voor ze dat wil zeggen mijn broer en ik. Mijn zus ging zitten en keek niet meer om naar onze ouders om en haalde alleen voor haarzelf. Het enige wat er door haar werd gehaald was een kop koffie voor onze vader aan het begin en dat hebben we allemaal geweten omdat dit luidkeels werd aankondigt door haar.
Het begon er al mee dat zowel ik als mijn broer moesten werken op die dag en dus vrij laat thuis waren. Ik had al in de familie app aangekondigd dat ik ze niet kon ophalen maar terugbrengen was geen probleem. Mijn broer meldde dat dit wel werd opgelost (ik wist toen niet dat hij ook moest werken) Het eindigde er uiteindelijk mee dat hij ze heeft opgehaald en meenam naar het restaurant, mijn zus bood niets aan en kwam zelfs op de fiets naar het restaurant wat dus betekende dat ze onze ouders dus ook niet terug zou kunnen brengen. Ze had niets gevraagd of aangeboden.
Terwijl we de cadeaus die mijn moeder in ontvangst had genomen alvast wegbrachten naar mijn auto vloekte en tierde mijn broer er even lustig op los. Dat ben ik niet van hem gewend. Hij foeterde dat mijn zus ook werkelijk niets had gevraagd of zelfs maar haar hulp had aangeboden om onze ouders te halen of te brengen en ons dus ook voor het blok zette door zelf op de fiets te komen. Ze wonen in het verlengde van onze ouders en hadden niet eens hoeven om te rijden om hun te halen of te brengen maar dat deden ze niet.
Afgelopen weekend was het weer eens mis met mijn vader. Uiteindelijk bleek dat hij een kleine ontsteking had aan een van zijn longen. Mijn moeder had mij en mijn zus gebeld, mijn broer had nachtdienst gehad en sliep nog dus die had mijn moeder begrijpelijker wijze overgeslagen Inmiddels was ik bij mijn ouders aangekomen maar ik had net de arts van huisartsenpost gemist en hoorde dat er bij het ziekenhuis nog medicijnen gehaald moesten worden.
Mijn moeder had ook met mijn zus gebeld en die was inmiddels onderweg van haar stacaravan op 45 minuten afstand naar huis (of dat nu was omdat mijn moeder belde of dat ze gewoon al onderweg naar huis waren weet ik niet) Ze waren bij hun stacaravan omdat ze deze gaan verkopen en klaar wilden maken voor de verkoop. Mijn moeder dacht, als ze toch onderweg zijn kunnen ze misschien langs het ziekenhuis rijden om de medicijnen mee te nemen. Ze belde dus opnieuw mijn zus met de vraag of de medicijnen gehaald konden worden maar dat ging mijn zus niet doen. Ze waren al weer thuis en bovendien had ze nu weekend. Ze meldde dat ik er toch al was en dus makkelijk de medicijnen kon gaan halen want zij had immers weekend.
Ik had vlak daarvoor de mobiele telefoon van mijn moeder op speaker gezet zodat mijn moeder alles beter kon horen maar daardoor hoorde ik dit ook. Mijn eerste gedachte was, wie is deze vrouw dat is niet toch niet mijn zus. Ook de wijkzuster die aanwezig was keek mij met grote ogen aan, ik glimlachte als een boer met kiespijn en meldde dat ik wel ging doen. Ik hoop dat mijn zus het in de gaten kreeg dat ze op speaker stond en dus iedereen de opmerking dat ze weekend had, had gehoord.
We hebben enige tijd geleden een gesprek met zijn drietjes gehad die mijn zus had aangevraagd, dat moesten we doen om volgens haar om alles omtrent de mantelzorg van onze ouders eens goed te bespreken. Ze gooit dit over de schutting via de app maar regelt verder niets. Maar goed ik was het wel met haar eens. Ik had dus het initiatief genomen om een datum en tijd af te spreken. Vervolgens zitten we bij elkaar en het eerste wat ze vroeg waarom wij dit gesprek wilden. Mijn broer en ik waren allebei stomverbaasd maar ook heel eerlijk in onze eerste reactie...jij bent de reden dat we hier zitten. Dat doet ze dus wel vaker, ze gooit iets over de schutting en wacht dan af of iemand het initiatief neemt om wat te regelen en als dat niet gebeurt kan zij zeggen, ik heb dit toch gezegd.
Het kwam erop neer dat we met z'n allen altijd mee moesten naar specialistische afspraken omdat mijn moeder dat allemaal niet meer kon behappen. Klopt helemaal daar heeft mijn zus volkomen gelijk in. Onze moeder is moegestreden en bovendien ook al 87. Maar wie denk je dat er tot nu is mee gegaan naar de afspraken met specialisten, je raadt het al..................mijn broer en ik.
