Het gaat op en af met mijn vader. Soms heeft hij goede dagen en dan weer een paar hele slechte. De afgelopen 2 weken waren er meer slechte dan goede maar nu gaat het weer een heel klein beetje de goede kant op. Laat ik het maar niet te hard zeggen want dan roep ik het op mijzelf af.
Mijn zus heeft blijkbaar besloten zich er weer mee te bemoeien want ze is terug van vakantie. Op een gegeven moment waren we allemaal aanwezig omdat mijn vader iedereen wilde zien, huisarts was er en we dachten dit is het dan. De huisarts besloot dat er pijnstillers moesten komen voor het geval de pijn teveel zou worden. De huisarts zei dat hij dit voor het weekend wilde regelen want anders moesten we dit in het weekend in het ziekenhuis ophalen. Mijn zus meldde doodleuk, dat doen we graag wat moet dat moet. Ik zat achter haar en staarde stomverbaasd naar haar achterhoofd, dit is dezelfde zus die doodleuk tegen mijn moeder zei dat ze geen medicijnen ging halen want ze was thuis en had weekend. Gelukkig heeft mijn vader tot nu toe geen gebruik gemaakt van de zware pijnstillers.
Mijn broer en ik kijken er allebei op dezelfde manier tegenaan. Het zal wel. We reageren allebei niet meer heel enthousiast op mijn zus d'r bemoeienissen maar pakken wat er te pakken valt. Als ze wat wil doen dan is dat meegenomen.
Ook hebben we het er voorzichtig over gehad dat hij uit huis wordt geplaatst, eigenlijk willen we dat niet maar de zorg kan en wordt waarschijnlijk op een gegeven moment teveel. Nu hebben we de keuze nog maar als het in geval van nood wordt dan hebben we geen zeggenschap meer over de locatie waar hij geplaatst kan worden. Een hoop verdriet bij mijn moeder maar ook bij mijn vader. 65 Jaar samen en dan dreigen ze op het laatst uit elkaar getrokken te worden. Ik schaam mij soms ervoor hoe de staat van de ouderenzorg is, dit zijn de mensen die Nederland na de oorlog weer hebben opgebouwd en nu worden ze zo bij het grofvuil gezet. Simpel vanwege het feit dat ze geen weerwoord meer hebben en een gemakkelijke prooi zijn.
Maar er zijn ook leuke dingen te vermelden. Afgelopen week had ik samen met mijn moeder een intake gesprek met een medewerker van een vrijwilligersorganisatie dat een soort oppas verzorgt zodat de mantelzorger er even lekker uit kan. Mijn moeder koos voor de dinsdagochtend en nog dezelfde dag belde de medewerker al weer op, hij had al iemand gevonden. Deze komt aankomende dinsdag gelijk al even kennismaken en alles doorspreken. Mijn moeder leefde helemaal op, ze ziet het al helemaal zitten. Ze kan weer langs bij haar vriendinnen, ze kan op bezoek, ze kan weer even winkelen. Ze kan er een paar uur tussenuit in plaats van alleen de binnenkant van hun woning zien en een supermarkt. Ze kan weer even ademen, hopelijk gaat het gelijk goed en klikt het tussen de vrijwillige oppas en hun.
Ook geniet mijn moeder van tafeltjedekje 2x per week, dat scheelt haar koken. Het maakt het leven net even wat makkelijker voor haar. Misschien wil ze het wel uitbreiden.
We wachten het maar even af en zien hoe het uiteindelijk eruit gaat zien. Ik hoop dat mijn moeder gaat genieten van haar 'vrije' ochtend.
