Ja, je leest het goed. Diefstal en ik ben de dader. Afgelopen week was ik in de blauwe winkel voor een paar paasaanbiediingen. Ik gooi alles in mijn tas, betaal (bemand) en fiets naar huis. Eenmaal thuis aangekomen pak ik ea uit en ik zie dadelbrood onder in de tas liggen. Die had ik inderdaad ook meegenomen.
Ohhh, helemaal vergeten. Wag erg. Maar ik was al thuis dus wat nu. De betreffende winkel was niet naast de deur, bovendien schaamde ik mij kapot. Ik was express daar naar toegegaan omdat er winkels op dat plein zitten waar ik allemaal naar toe moest maar het is even fietsen.
Ik besloot om niet terug te gaan. Ik weet het, fout maar ik had geen zin meer om nogmaals heen en weer te fietsen. En om eerlijk te zijn, ik schaamde mij kapot.
Toen ik eenmaal tot rust was gekomen besefte ik eigenlijk hoe makkelijk het was geweest om diefstal te plegen. Het was nou niet bepaald moeilijk, ik liep netjes naar een bemande kassa, tas gewoon open, praatje gemaakt en nu ik erover na denk geen poortjes. Hebben supermarkten nog poortjes vraag ik mij nu af? Niet dat het wat uitmaakt ik had het gewoon moeten afrekenen.
In ieder geval ik doe het nooit meer, kan ik overigens niet beloven want dit was ook niet gepland maar mijn intentie is eens maar nooit weer. Afblijven van andermans spullen. Ik had eigenlijk netjes terug moeten gaan maar ik had geen puf meer.
