Vrijdagochtend werd ik om 06.00 wakker gebeld door mijn moeder. Ze had hartproblemen. Ik had haar gezegd de ambulance te bellen maar dat wou mevrouw niet, het werd de huisartsenpost. Eenmaal aangekomen bij mijn ouders huis had ze de huisartsenpost al gebeld. Ze moest maar even wachten totdat de huisarts aan het werk ging. WAT! 😡
Mijn vader had zichzelf aangekleed, wat hij normaal niet doet omdat dit teveel energie kost en hij dan makkelijk kan vallen. Maar goed, hij had zichzelf aangekleed en was als een moederkloek om mijn moeder heen aan het drentelen. Totaal uitgeput maar zijn vrouw had hem nodig zei hij. De lieverd. Mijn moeder zat nog in haar pyjama en was huilerig. Ze heeft vaker hartkloppingen gehad maar dit was anders zei ze.
Direct om 08.00 de huisarts gebeld en het spoednummer ingetoetst. We konden gelijk komen. Terwijl zij zich klaarmaakte probeerde ik mijn broer te bellen, mijn vader heeft dementie en kan niet lang alleen zijn. Ik kreeg hem niet te pakken, voicemail ingesproken maar inmiddels moesten mijn moeder en ik wel richting huisarts. We besloten te gaan zonder mijn vader. Het zou hem teveel worden. Net voordat we de parkeerplaats bij de huisarts op reden belde mijn broer en deelde mee dat hij richting onze vader ging en bij hem zou blijven.
Bij de huisarts kregen we te horen dat ze hartfibrillatie had en dat er toch even in het ziekenhuis naar gekeken moest worden. Maar eerst gingen we langs het ouderlijk huis. Gelukkig was mijn broer inmiddels gekomen en we spraken even kort met elkaar over hoe nu verder. Alles was nu geregeld, alle belangrijke papieren waren in de tas gestopt en we gingen richting het ziekenhuis.
Daar ging alles vrij vlot, we melden ons, ze kreeg een bed en er werden direct maar liefst 4 buisjes bloed afgenomen. Daarna wachten, veel en lang wachten. Uiteindelijk ging ik lunchen (zolang waren we al aan het wachten) en natuurlijk net op het moment dat ik aan het lunchen was kwam de dokter. Ik weer terug, er werd gekeken of het hartfibrilleren via een shock methode of met medicijnen kon worden hersteld. De dokter moest dit nog bespreken met andere dokters en het wachten begon weer. Ik had zin aan koffie en aangezien mijn moeder niets mocht hebben voor het geval dat ging ik weer alleen naar de lunchroom en ja hoor, je raad het al ik had net de koffie voor mij staan of mijn moeder appte weer, de dokter is er en ik moet aan de medicijnen.
Ik weer terug. Ze hadden haar al de medicijnen gegeven en ook een broodje kaas want ze had zo'n honger. Nadat ze dat broodje letterlijk en figuurlijk in haar mond had gepropt (zo'n honger had ze) mochten we naar huis maar eerst langs de apotheek voor de medicijnen. Eenmaal thuis was het al behoorlijk gezakt meldde mijn moeder en met een ietwat gerust hart konden mijn broer en ik naar ons beider huizen.
Ik was helemaal gaar, kapot, schoon aan de lat. Eenmaal thuis gekomen ben ik direct onder de douche gegaan en heb een magnetronmaaltijd naar binnen gewerkt. Deze had ik toevallig gekocht omdat ik deze erg lekker vindt en het toevallig net in de aanbieding was, dat kwam nu echt goed uit. Avonds belde ik nog maar even om te vragen hoe het met haar was maar het ging goed.